IN DIE HOE HOF VAN SUID AFRIKA 
(WES-KAAP HOE HOF, KAAPSTAD)

					Saakno.A617/2010

In die saak tussen: 
SYDNEY ABRAHAMS				Appellant

en

DIE STAAT					Respondent

REDES VIR UITSPRAAK- GELEWER 29 NOVEMBER 2010

STEENKAMP, WnR:

3. Die relevante feite, soos bevind deur die verhoorhof, is kortliks die volgende. Die appellant is 'n munisipale verkeersbeampte te Mosselbaai. Op Vrydag, 22 Februarie 2008 om onge-veer 23h30, was die appellant, gekiee in sy uniform, op patrolliediens in Danabaai. Agter 'n ablusieblok op die seefront he: die appellant die klaagster en 'n mansvriend betrap, terwyl die vriend besig was met orale seksuele omgang op die klaagster. Beide was in daardie stadium 16 jaar oud en was nog op skool.

5. Na die voorval het die appellant die toneel verlaat nadat hy hulle aangese het dat die gebeure net tussen hulle moes bly. Die klaagster het egter later die aangeleentheid aan die polisie gerapporteer en het die appellant op 'n uitkenningsparade uitgewys.
6. Teen hierdie agtergrond is dit namens die appellant betoog dat hierdie hof met die vonnis kan en moet inmeng aangesien die opgelegde vonnis buitensporig swaar en skokkend on-vanpas is. In die appellant se hoofde van betoog is dit ook aangevoer dat die landros mis-getas het deur die element van vergelding te oorbeklemtoon en die appellant se persoonlike omstandighede, insluitend sy moontlike rehabilitasie, te onderbeklemtoon. Dit was ook aangevoer dat die verhoorlandros nie voldoende gewig geheg het aan 'n hele reeks versagtende faktore nie.

8. In die appellant se hoofde van betoog is die submissie verder gemaak dat die verhoor landdros groot gewag daarvan gemaak het dat dit 'n misdryf was teenoor 'n minderjarige kind terwyl die klaagster en haar vriend aan die appellant gemeid het dat hulle 18 jaar oud was. Dit is egter onbetwis dat ten tyde van die misdaad die klaagster wel 16 jaar oud was, en gevolglik, maar in elk geval, in die omstandighede van die saak doen dit nie daaraan afbreuk dat dit 'n verswarende faktor is dat die klaagster 'n jong meisie was ten tyde van die misdaad nie.

11. In al die omstandighede, was daar dus duidelik 'n wesenlike mate van geweld in die vorm van mefus betrokke in die vreesaanjaging wat die misdaad voorafgegaan het en wat beide daarop gemik was en teweeg gebring het dat die klaagster uiteindelik toegelaat het dat die appellant haar verkrag in die wyse en tot die mate wat hy wel gedoen het.

13. Dit was in die appellant se hoofde van betoog aangevoer dat die landros gebrek aan berou oorbeklemtoon het en dat die appellant die reg het om nie berou uit te spreek nie, en dat dit nie teen horn gebruik kan word nie. Hierdie submissie ignoreer egter die feit dat 'n gebrek aan berou insigself verswarend en behoorlik as sulks inaggeneem kan en mag word, afhangde van die omstandighede. Soveel te meer in die saak, waar die appellant nie alleen tot aan die einde van die verhoor sy onskuld voorgehou het nie, maar waar hy nadat dit bekend was by sy werkplek dat daar 'n polisie beampte is wie beweerdelik vir die klaagster verkrag het, selfs op daardie stadium nie vorendag gekom het nie, maar eers op 'n uitkenningsparade deur die klaagster ge'identifiseer moes word.

15. In hierdie geval, selfs wannee' na die vergelykbare gesag gekyk word waarna verwys is in die appellant se hoofde van betoog, is daar geen gesag daarin na verwys wat so by uitstek van toepassing is dat hierdie hof, vir doeleindes van konsekwentheid ('consistency'), behoort in te meng met die landroshof se bevinding nie.
16. Op die getuienis as geheel is ons nie oortuig dat die landdros sy diskresie onbehoorlik uit-geoefen het of dat die opgelegde vonnis buitensporig swaar of skokkend onvanpas is nie. Dit volg dus dat daar geen gronde is vir hierdie hof om met die opgelegde vonnis in te meng nie.
17.	Weens bostaande redes het ons, na die aanhoor van mondeiinge argument, gelas dat die appel van die hand gewys word.

Griesel R: Ek stem saam.