In die saak tussen: 

en

UITSPRAAK

Jennifer Alkastar, het gebel en gese sy moet haar kom haal. Haar oom, Armand Alkastar, het haar kom haal.

Me Jennifer Alkastar was die volgende getuie gewees. Sy het getuig dat sy met Hannelie se oom getroud was. Hannelie was by hulle woonagtig. Die nag van 25/26 November 2006 was Hannelie by haar ouma waar sy die naweek gebly het.  Sy het gebel en gese haar oom moet haar kom haal. Sy was ontsteld en het gehuil.

Die volgende oggend, toe hy opstaan, het die speurders horn daar by sy huis kom soek. Hy het getuig dat hy nie geweet het dat sy net 15 jaar oud was nie. Hy het haar 16, 17 jaar oud geskat.

Die landdros het in sy uitspraak die getuienis in die saak opgesom.  Hy het toe beslis dat die vraag in geskil was of die klaagster so dronk was dat sy nie in staat was om tot gemeenskap toe te stem nie. Die landdros het die klaagster se weergawe soos volg saamgevat:

Die landdros het appellant se weergawe gekritiseer en gese dat dit nie betroubaar was nie. Sy verweer van toestemming kan nie slaag nie omdat die klaagster so dronk was dat sy nie toestemming kon verleen nie.

Appellant, het hy beslis, het geweet dat sy so dronk was dat sy nie kon toestemming nie en hy het dus die misdaad opsetlik gepleeg.

In die loop van sy ui
spraak, het die landdros gehandel met

appellant se prokureur se betoog dat die feit dat die klaagster ten voile gekleed wakker geskrik het op toestemming dui. Die landdros het gese dat die betoog kom neer op blote spekulasie.

Die transkripsie van die landdros se uitspraak op vonnis het ook verlore geraak en sy notas was nie meer beskikbaar nie. Hy het in die algemeen verwys na die faktore en omstandighede wat hy in ag geneem het en bevestig dat hy appellant tot twaalf jaar gevangenisstraf gevonnis het.

Waarnemende-regter Steyn het onder meer oorweeg of hierdie Hof ingevolge artikel 304(4) van die Wet sou kon inmeng met die skuldigbevinding en tot die slotsom gekom dat die Hof dit nie kon doen nie.

Afgesien van die afleiding waarna ek hierbo verwys het, waaraan die landdros klaarblyklik veel gewig geheg het, is daar geen getuienis wat kan aantoon dat die klaagster wel die vereiste graad van dronkenskap bereik het nie.

Die landdros het die appellant se getuienis verwerp as vals en leuenagtig. Dit is nie nodig om die gronde van hierdie bevinding  te  ontleed  nie.       Na  my  oordeel,  veral  in  die
afwesigheid van getuienis om sy weergawe te weerspreek, kan appellant se weergawe nie bo redelike twyfel as vals verwerp word nie.