(WES-KAAP HOE HOF, KAAPSTAD)

In die saak tussen:

en

UITSPRAAK

Namens die respondent word daarop gewys dat die opgelegde vonnisse nie skokkend onvanpas was nie; dat die appellant geen berou toon vir sy dade nie en dat die verhoorlanddros sy persoonlike omstandighede behoorlik in ag geneem het.

Die appellant het ter strafversagting getuig. Hy het sy persoonlike omstandighede aan die Hof voorgehou. Hy is die vader van twee jong kinders, alhoewel hy self blykbaar maar 18 jaar oud was tydens die voorval. Sy gesinslewe in moeilike en armoedige omstandighede. Sy getuienis openbaar egter geen besondere simpatie met die slagoffer se toestand nie en gegewe dat hy betrokkenheid by die misdryf ontken, is daar geen sprake van berou nie.

In sy uitspraak ten opsigte van vonnis, het die agbare Verhoorlanddros aandag gegee aan die drie bekende primere faktore by vonnisoplegging, naamlik die erns van die misdryf, die belange en omstandighede van die beskuldigde en die belange van die gemeenskap. In die loop van sy uitspraak het hy verwys na die ernstige afmetings wat geweldsmisdrywe in die Wes-Kaap aanneem en dat daar sprake was van bende-aktiwiteite in hierdie geval.

Dieselfde opmerkings is van toepassing op die vonnis van een jaar gevangenisstraf vir onwettige besit van ammunisie.

Die enigste oorblywende vraag is of daar gese kan word dat die verhoorlanddros misgetas het deur nie sy diskresie onder artikel 280(2) van die Strafproseswet, 51 van 1977, uit te oefen en die vonnisse almal te laat saamloop of om die vonnisse met betrekking tot die besit van die vuurwapen en ammunisie te laat saamloop nie.

diskresioner en daar is geen verpligting op die Verhoorhof om dit eenkant toe of die ander uit te oefen nie. Artikel 280(2) gaan egter verder as om slegs hierdie bevoegdheid aan die hof te verleen. Dit bepaal naamlik as volg: