IN DIE HOOGGEREGSHOF VAN SUID-AFRIKA

(KAAP DIE GOEIE HOOP PROVINSIALE AFDELING)

In die saak tussen:

UITSPRAAK

Die appellante is beide aangekla op twee aanklagte, te wete roof met verswarende omstandighede en poging tot moord. Die verhoorlanddros het op 12 Maart 2003 beide appellante skuldig bevind op die eerste aanklag. Die eerste appellant is ook skufdig bevind aan aanranding op die tweede aanklag. Die tweede appellant is vrygespreek op die tweede aanklag.

Wat die tweede aanklag betref, blyk daar 'n mate van onsekerheid te bestaan oor welke van die twee appellante die landdros bevind het daaraan skufdig te wees - op bladsy 206 van haar uitspraak lees dit inderdaad soos volg:

"Beskuldigde 2 op aanklag 2 skuldig is aan (onduidelik) skuldig is aan aanranding en dat beskuldigde 2 op daardie aanklag vrygespreek is."

Daar is ook, in die geheel beskou, oortuigende getuienis van die polisiebeamptes dat eerste appellant, nadat die polisie die betrokke voertuig gestop het, weggehardloop net en hom probeer versteek het. Hy het ook nie betwis dat van die gesteelde goedere op hom gevind is nie en dat waar hy agter in die voertuig gesit het, n pis too! gevind is nie. HierdJe getuienis dui oorweldigend daarop dat hy betrokke was in die roof. Die landdros se hantering van die getuienis kan nie fouteer word nie

Wat die tweede appellant betref, is dit ook nie betwis dat hy in die betrokke voertuig was nie. Die klaagster het hom ook in die hof uitgeken en grondige redes verskaf waarom sy hom kon uitken, alhoewel sy hom oenskynMk nie by 'n uitkenningsparade uitgeken het nie.

Wat betref gebeure nadat die voertuig gestop is, kan ek nie fout vind met die landdros se evaluering van die getuienis van die polisiebeamptes in hul geheel beskou nie. Die getuienis van die polisie dat die tweede appellant ook van die toneel weggevlug en horn probeer versteek het, word inderdaad bevestig deur    aantekening wat inspekteur Smith gemaak het.

Ek sou gevolgfik beide appellante se appel teen die skuldigbevinding op die eerste aanklag van die hand wys.

Wat die eerste appellant se appel teen die skuldigbevinding op aanranding betref, het ek reeds verwys na die oenskynlike teenstrydigheid in die uitspraak. Dit is duidelik dat dit die tweede appellant was wat die vuurwapen op die klaagster gerig het en die sneller getrek het Dit is inderdaad wat die landdros bevind het. Daar bestaan 'n mate van onsekerheid "n daardie verband. Myns insiens het die landdros bedoel om die tweede appellant skuldig te bevind aan aanranding en nie die eerste appellant nie. Dit blyk egter uit die rekord dat die eerste appeMant op hierdie aanklag skuldig bevind is.

Hierdie aspek is egter nie spesifiek in die kennisgewing van appel aangespreek of uitgelig nie en geeneen van die advokate het dit in hulle hoofde aangespreek nie. Hoe dit ook al sy, in die omstandighede sou ek die appel teen die skuldigbevinding van die eerste appellant op aanranding handhaaf.

Bygevolg sou ek die volgende bevel maak:
1.	Die appel slaag gedeeltelik.
2.	Beide die appellante se skuldigbevinding op die eerste aanklag word bekragtig.
3.	Die eerste appellant se skuldigbevinding en vonnis op die tweede aanklag, te wete aanranding word tersyde gesteJ.
4.	Beide die appellante se appef teen die vonnis opgele op die aanklag van roof met verswarende omstandighede word van die hand gewys.

ROUX, WnR

1. Die appel slaag gedeeltelik;
2.  Beide   die   appellante   se   skuldigbevinding   op aanklag 1 word bekragtig;
3. Die eerste appellant se skuldigbevinding en vonnis op aanklag 2 word tersyde gestel. Die vonn;tise opgele ten opsigte van aanklag 1 ten opsigte van beide appellante word bekragtig.

DESAI, R